Ол құжаттарын дайындап «бәйгеге» қосқан мыңнан аса бозбаланың ішінен болашақ шекарашыға айналғандар қаншама. Ал өзі… Ал өзі бүгіннен бастап, шекарашы ардагер атанды. …Әскер қатарына алынған әрбір азамат Өзінің Отан алдындағы азаматтық борышын адал атқаруға ант береді. Ал осы сәттегі бойды кернеген қуанышты сөзбен айтып жеткізу мүмкін емес… Мұқағалидың «Міне, мен Отанымның шетіндемін…» деп басталатын поэмасы бар емес пе? Бойдағы рухты сілкіп-сілкіп алатын сұрапыл күшке ие. Ант та сол секілді. Бойыңа күш құяды. Осы сәттен бастап, туған еліңнің шекарасы үшін отқа да, суға да түсуге дайынсың… Әскери қызметшінің Заңда белгіленген шекті жасына жетіп, запасқа шығарылған кіші сержант Анар Досқаеваны да осы бір буырқанған сезімді сезінгені хақ. – Мен 2015 жылдың 15 ақпанында ант қабылдадым. Содан бері сертіме селкеу түсірген емеспін. Ең алдымен мені Ақжардағы байланысшылар полкінің асханасына аға аспаз етіп алды. Біреулер үшін бұл – қарапайым мамандық болып көрінуі мүмкін емес. Бірақ мен үшін емес. Өйткені, аспаз жеке құрамға белгіленген ас мәзірін дайындау үшін жұмысын атып келе жатқан таңмен таласып бастайды. Арасында басшылық сені оқу-жаттығу жиыны өтіп жатқан жерге береді. Қасыңа қосып берген көмекшің екеуің 100-ге тарта адамға тамақ дайындауға тиіссің. Ал мұны мен оңай деп айтпас едім, – дейді Анар Абайқызы. Біздің кейіпкеріміз дұрыс айтып тұр еді. Айтпақшы, осындайда Кеңес Одағының 1961 жылы түсірілген «Қыздар» (Девчата) деген комедиялық фильмі бар емес пе? Сондағы бас кейіпкер – аспазшы қыз тайганың ішінде ағаш кесіп жатқан бригадағы тамақ апарып беру үшін қалың қарды омбылап жолға шықпай ма?! Қаршадай қыздың сондағы ерлігіне еріксіз тәнті болар едің. Дегенмен Анар да кинодағыдай тамақ құйылған ыдысын арқалап, жолға шыққан жоқ. Есесіне, далалық әскери шатырдың астында тамақ пісірудің қиындығы қандай болатынын біледі. Тіпті сөйтіп жүріп, бір қызық жағдайға тап болғаны бар… Қазір мұны күлмей еске алу мүмкін емес.– Ал ол кезде күлу қайда?.. Жиынды өткізу үшін Астанадан ат арылтып жеткен бақандай полковник алдында сіресіп тұрсаң! – деп күледі Анар. Өзі былай болып еді. Жиын жетекшісі бір күні бүкіл жеке құрамды сапқа тұрғызуға бұйрық берді. Аспаз болсам да әскери қызметші деген атым бар. Менде сапқа келіп тұрдым. Бірақ сардардың маған берген бұйрығын дұрыс орындай алмай қалдым. Сонда ғой басшымыздың мені «тәрбиелеу» үшін қасымыдағы төбеге жүгіріп шығып, қайта түсуге бұйрық беретіні. Қасыма бір жас лейтенантты қосты. Содан кеттік, екеуміз. Әрине, жоғары әскери оқу орнында оқып жүрген кезінде талай марафонға қатысып, тауға шығып-түсудің чемпионы атанған офицерге бұл – бұйым болып па?! Есесіне, далалық қазан-ошақтың қасынан шықпайтын менің жағдайым мүшкіл еді… Қысқасы, сол жолы жоғарыға көтерілемін деп «мың өліп, мың тірілген» мені қажет болса қолына көтеріп көтеріп шығаруға дайын болған лейтенанттың сондағы түрі әлі күнге дейін көз алдымнан кетпейді. Мені аяғаны ғой… Есесіне, сол оқиғадан кейін мен нағыз желаяқтың өзіне айналдым. Тағы волейбол десе ішкен асын жерге қоятынның өзіне айналғанымды айтсам, сенесіз бе? Әрине, сенеміз. Өйткені, Анар Абайқызының командасы нақ осы волейболдан өткен жарыстарға қатысып, қарсыластарын талай рет тас-талқан қылып жеңгенін біз білетінбіз. …Алайда Анар аспазшы болып қалған жоқ еді. Қарасай ауданы бойынша шекара басқармасының «Қастек», «Қарғалы» шекара бөлімшелерінде қызмет атқарды. Шекара басқармасына ауысып, жедел кезекшімен бірге тәуліктік қызметке түсті. Әрі қарай, департаменттің ақпараттық қауіпсіздік бөлімшесіне ауыстырылды. Қашан департаменттің кадрлармен жұмыс істейтін бөліміне ауысып, жоғары әскери оқу орындарына түскісі келетін талапкерлердің құжаттарын қабылдауға кіріскенге дейін. – Білесіз бе, бұл – өте ауыр жұмыс. Сен құжаттарын бірге дайындасқан жас өрендердің ішінен сынақтан өте алмай қалғандардың жан қиналысын сезінуден қиын нәрсе жоқ, — дейді Анар Абайқызы. …Анардың бауыры да шекарашы. Подполковник Жасұлан Доскаев бүгінде Жамбыл облысы бойынша департаментінде қызмет атқарады. Әкесі Абай ағамыз да Шекара қызметінің сапында қатардағы қызметші болып жұмыс істеп келе жатқанына ондаған жылдың жүзі болып барады. Анардың өзіне қайта оралсақ. Думан деген ұлы бар. Бір сөзбен, барлығы жақсы. Тек, қимастық бар! Шекараға деген… Тек, мұны өзін шекарасыз сезіне алмайтын шекарашылар ғана түсінеді… Шекара сізді ұмытпайды!
Тамара ДӘУЛЕТБАЕВА,
ҰҚК Шекара қызметі Алматы облысы бойынша департаменті.