Отбасындағы зорлық-зомбылық көбіне жабық есіктің ар жағында қалып қояды. Жәбірленушілердің кейбірі қорқыныштан, әлеуметтік қысымнан немесе жақындарының пікірінен алаңдап, көмек сұрауға батпайды. Алайда мәселені жасыру оның шешілуін қиындатып, жағдайдың ушығуына әкелуі мүмкін.
Зорлық-зомбылық физикалық күш көрсетумен ғана шектелмейді. Қорлау, қорқыту, үнемі бақылау және психологиялық қысым көрсету де адамның қауіпсіздігіне зиян келтіреді. Сондықтан мұндай әрекеттерді қалыпты жағдай ретінде қабылдауға болмайды.
Қиын жағдайға тап болған адам сенімді жандарға, тиісті мамандарға немесе құқық қорғау органдарына жүгіне алады. Ал айналасында осындай жағдайды байқаған азаматтар да бейжай қалмағаны жөн. Үнсіздік зорлық-зомбылықты тоқтатпайды, ал уақытылы көмек адамның өмірін қорғауы мүмкін.
ЕРЗАТ АСЫЛ